Nerwica natręctw, obsesje, kompulsje, czyli słów kilka o zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (Obsessive-Compulsive Disorder – OCD) opisał po raz pierwszy w 1838 r. Jean Etienne Dominique Esquirol. W literaturze teologicznej można odnaleźć doskonałe opisy zachowań odpowiadających OCD, pochodzące z XVI w. Od lat 20. do 70. XX w., OCD traktowano jako nerwicę natręctw i leczono metodami psychoterapeutycznymi. Dopiero wraz z rozwojem wiedzy na temat biologicznych uwarunkowań OCD, przede wszystkim badań neuroobrazowych oraz psychofarmakologii zmieniło się podejście do tej grupy zaburzeń psychicznych.

Jeszcze w latach 50. uważano je za zaburzenie rzadkie, dotyczące 0,05 proc. populacji ogólnej. Wyniki badania dużego badania populacyjnego (The Cross National Collaborative Study) przeprowadzonego w 7 różnych miejscach świata, wykazały, że rozpowszechnienie OCD w ciągu życia wynosi 1,9–2,5 proc. Badania retrospektywne pozwoliły na ustalenie specyficznych okresów w życiu człowieka, w których najczęściej dochodzi do ujawnienia się objawów tego zaburzenia. Są to: 7.–8. rok życia, okres dojrzewania (najczęściej między 12. a 15. rokiem życia) oraz późne lata 20. życia. Prawie 2/3 dorosłych z tym zaburzeniem miało pierwsze symptomy przed 15. rokiem życia. W okresie przedpokwitaniowym OCD występuje istotnie statystycznie częściej u chłopców (3–7-krotnie częściej) niż u dziewcząt, natomiast w okresie młodzieńczym – równie często u obydwu płci. W okresie dorosłości, wg niektórych autorów, OCD obecne jest nieznacznie częściej u kobiet niż u mężczyzn.” – Jolanta Rabe-Jabłońska

OCD charakteryzuje się obsesjami i/lub kompulsjami, które zajmują choremu czas, sprawiają mu cierpienie i/lub zakłócają codzienne czynności, związki międzyludzkie i normalne funkcjonowanie.

Obsesje to uporczywe, niechciane, niepożądane myśli, obrazy lub impulsy, które wkradają się w proces myślowy człowieka, skutkując nadmiarem obaw i lęków. Kompulsje to utajone procesy myślowe lub jawne działania wykonywane w sposób powtarzalny, które mają na celu albo złagodzenie obaw i lęków wywołanych obsesjami, albo ewentualne im zapobieganie. Często wiążą się z zamiarem magicznego zażegnania lub uniknięcia wystąpienia czegoś przerażającego, np. śmierci, choroby, pechowego zdarzenia.

Najskuteczniejszą formą leczenia zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, potwierdzoną w badaniach naukowych, jest psychoterapia poznawczo-behawioralna. W niektórych przypadkach wskazane jest również wspomaganie się farmakoterapią.

Dziś krótko o celach podczas rozpoczęcia terapii OCD oraz kilka przydatnych informacji dla osób wspierających ich ukochane osoby cierpiące na zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne.

Dobrze jest rozpoczynać terapię zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD) z realnymi oczekiwaniami i celami. Wszystkie emocje są ważne i potrzebne. W terapii nie da się doprowadzić do momentu, w którym nie będzie się odczuwało lęku, złości, poczucia winy, czy wstydu (nawet się do tego w terapii nie dąży!). Najlepszym, choć początkowo trudnym do osiągnięcia, sposobem na poradzenie sobie z OCD jest akceptacja. Akceptacja lęku, dyskomfortu, alceptacja myśli obsesyjnych. Akceptacja OCD.

Styczeń to trudny czas dla zdrowia psychicznego. Brak słońca, początek roku, do tego pandemia, zamknięcie w domu, utrudniony dostęp do specjalistów, izolacja od najbliższych, sesja, nowa praca, stara praca – nie jest łatwo! ▪️Jeśli chorujesz na OCD (zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne), możesz odczuwać okresowe pogorszenie choroby. Pamiętaj, że to się zdarza i nie ma w tym nic złego! Stosuj dalej zalecenia psychoterapeuty, wykonuj ćwiczenia ekspozycyjne z powstrzymaniem reakcji i metodą małych kroków idź dalej! Dasz radę! Skup się na długofalowych korzyściach płynących z terapii!🔸️Jeśli jesteś osobą wspierającą/partnerem/ partnerką/ przyjacielem/ przyjaciółką/ rodzicem osoby chorującej na OCD i właśnie teraz widzisz, że przeżywa ona kryzys spójrz na poniższe grafiki: „Co mówić osobie cierpiącej na OCD?”▪️Więcej przydatnych informacji zarówno dla osób chorujących na OCD, jak i dla osób wspierających chorego znaleźć można w książce: „Pokonać OCD, czyli zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Praktyczny przewodnik” autorstwa B. M. Hyman i Ch. Pedrick.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s